ทางรอด ทางเลือก (นิยาย)

ชื่อเรื่อง ตราบจนจินตนาการครั้งที่เท่าไหร่หว่า
จากจุดเริ่มต้นสู่จุดจบ
จักรวาลนี้ก็เป็นที่รองรับในการโรลเพลย์ของผู้คนทั้งหลาย จะมีสักกี่คนที่จะรอดจากการเร่งวิวัฒนาการจนถึงมิติที่ 5 บ้างมั้ย จักรวาลก็มีส่วนช่วยเร่งวิวัฒนาการโดยการส่งเครื่องเล่นเกมมาให้เราทำความเข้าใจอุปกรณ์ของมันได้ก็เท่านั้น จากการที่หลุมดำมีแรงดึงดูดมหาศาลจึงได้ดึงดูดความคิดของผู้คนไปประกอบกันเป็นเครื่องเล่นเกมจากสกิลวาร์ปของหลุมดำพามาบรรจุใส่กล่องสมบัติซึ่งตั้งอยู่ในดันเจี้ยนโดยมอบหมายหน้าที่ให้หน่วยซี้ดค้นหา ณกองกำลังหนึ่งชื่อราบาเดียการ์เด้นได้ส่งหน่วยซี้ดเข้าไปหาสมบัติในป่าที่รุ่นคุณปู่ได้ทำลายแทงไว้ให้ เข้าไปแล้วจะพบหลุมดำ ออกมาไม่ได้ เหมือนคุณปู่จะเขียนไว้อย่างงี้นะ
"ความสุขๆ ของชั้นถูกช่วงชิงโดยพวกแกกลุ่มซ้าก" ตามคำที่พอจะอ่านออกออก ต้องแกะรอยแปลรหัสภาษาเพิ่ม
โดยได้นางสาวนามว่า มิรู้สา มิโคตะ ที่ศึกษาด้านภาษามาช่วยงานแปลภาษาเพิ่ม จากรุ่นพ่อ แม่ ที่เคยมีผลงานจึงได้
จดหมายเชื้อเชิญจากโรงเรียนคารัมการ์เด้น ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนเอไอขับรถ คุณเธอสมีสกิลเรลกัน กับปล่อยน้ำบริสุทธิ์ได้จากร่างกาย และสามารถขับถ่ายเป็นของกินได้ เช่นกินน้ำเยอะก็ถ่ายออกมาเป็นไอติม แต่เรื่องรสชาติต้องรอคนมาทดสอบอีกที พระเอกนามสกอร์ รองเท้าแต ซึ่งมีสกิลอิเล็กทรอนิกส์ก็ตามมาช่วยด้วยในฐานะเพื่อนร่วมชั้น กับสกิลทำอาหารชั้นเลิศ กันบูด
"หลังจบการศึกษานายคิดว่าไง นายสกอร์ กว้างขวางคอก็หมดไปแล้วนี่ ทั้งเรื่องการเรียน เรื่องรัก ก็เหลือเราสองคนแล้วนี่ ต้องไปประจำที่หน่วยราบาการ์เด้นอีก"
"มากันเป็นคู่กัต้องจบกันเป็นคู่แหละ ฉันยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ ที่ผ่านมามีแต่เรื่องคิดผิดทั้งนั้นเลย"
"ผิดเป็นครู นายเคยได้ยินรึเปล่า"
"อืม แต่ฉันไม่อยากผิดอีกแล้ว เพราะอาจเป็นตราบาปไปยันรุ่นลูกเราได้"
หลังงานเลี้ยงฉลองโรงเรียนคารัมการ์เด้น ทุกคนก็ได้ย้ายกลับไปภูมิลำเนาเดิมที่ทุกคนจากมา
"อืม ช่วยไม่ได้น้า นี่เราต้องกลับมาประจำทำงานที่บ้านเกิดเนี่ย มีเรื่องไม่ดีมากมาย เราไม่ค่อยอยากจำเท่าไหร่ แต่ทำเพื่องานๆ เท่านั้นที่ฉันสนใจ"
"เควสแรกเหรอ ป้ายประกาศจากบอร์ด ณ ผับบาร์แห่งหนึ่ง ตามหาลายแทงแรกเงิน”
"อืม เป็นเควสง่ายๆ จากในป่าเหรอ เราจะลองไปดู"
"นี่แหละบ้านเกิดเรา" สกอร์ได้บ่นหลังกลับมาบ้าน
"ผมกลับมาแล้วครับแม่"
"อ้าว สกอร์ลูกรักกลับมาแล้วเหรอ พาใครมาด้วยละ"
"เพื่อนผมเองครับๆ มาทำงานครับๆ"
"คงเป็นงานเก่าๆ เหมือนเดิม ตามล่าลายแทงขุมสมบัติอะไรเทือกนั้นอีกสิ"
"ก็คงงั้นแหละ ว่าแต่แม่มีข่าวอะไรเด็ดๆ มั่งมั้ยช่วงนี้"
"ก็ข่าวลายแทงนั่นแหละ เหมือนที่ลูกเคยหาได้ตอนเด็กแล้วเอาไปให้หัวหน้าหมู่บ้านหนะ จึงได้เปิดหลักสูตรการใช้ชีวิตในป่าขึ้นเลยแถวโรงเรียนราบาเดียการ์เด้นอะ"
"อืม ยังหากันไม่เจออีกเหรอ ป่านนี้"
"เหมือนจะรอลูกมาหาอยู่ล่ะมั้ง"
"งั้นผมขอพักที่บ้านหน่อยนะสัก 1 คืนพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานแล้ว"
หลังจากผ่านคืนแรก สกอร์ก็ได้ฝันเห็นนางฟ้ามาปลุกให้ตื่นจากฝัน ก่อนจากก็ได้เจอพวกซ้ากเล่นว่าวก็เลยตื่น
"ว่าวโรงเรียนร.จุฬานี่ ที่ฮิตๆ กัน ฉัน.."
"ลืมๆ ไปเถอะ" เสียงจากในหัวไม่ทราบที่มาบอกใบ้ได้แค่นี้
"ฉันต้องปฏิบัติหน้าที่แล้ว ไปล่ะ"
จากนั้นก็ได้พาน้องมิรุสา ไปรร. ราบาเดียการ์เด้นซึ่งได้เปลี่ยนแปลงไปมากเลย จากรร.เทคโนโลยีล้วนกลายเป็นสถานที่ปลูกต้นไม้มากมาย
"หือมาผิดที่เปล่าเนี่ย"
"ก็เหล่าตัวเป้ง หายเข้าป่าไปหมดแล้วนี่ อยากทำอะไรก็ทำ" เสียงจากในหัวบอกมา
"หือ แล้วเราต้องทำไงต่อ"
"รองไปดูป่าแถวหลังรร. มั้ย"
พอมาถึงป่าหลังรร. ได้เกิดคลื่นช็อคเวฟรุนแรงมากทำให้ทั้งคู่หมดสติที่ทางเข้าป่า
พอทั้งคู่ตื่นขึ้นมา
"ห๊ะ เราอยู่ในร่างใครเนี่ย"
การโรลเพลย์กำลังเริ่มต้นขึ้น
"ต๊ะ ตึง ตึง ชเว๊ปๆ" เสียงเอฟเฟค
"เฮ้ย มันสมจริงมากเลย ฝันแน่หรือเนี่ย แล้วนั่นใครน่ะ เพื่อน มิรุสา!"
สกอร์กับใครในฝันได้ออกประจำการในฝัน เรื่องราวจะเป็นไงต่อโปรดติดตามช่วงต่อไป

 

ต่อ ต่อ กำลังสนุกเลยค่ะ

 

เดี๋ยวอีกหน่อยก็อบเค้กและตัดเสื้อเองได้แบบเรา

 

ช่วงที่ 2
ป่าก็เหมือนเป็นป่าตันๆ นี่ แถมยังเห็นคนเดินป่า เพ่นพ่านไปมาเต็มเลย อาจเป็นที่รวมความหวังของผู้คนก็ว่าได้ ผู้สิ้นคิด ไร้ที่พึ่ง จึงมากระจุกที่ป่านี้ ป่าข้างราบาเดียการ์เด้น หลังจากที่พระเอกสกอร์ได้ฝันไปเข้าร่างลากานา ก็พบว่าตนเป็นหน่วยลาดตระเวนในป่าได้เดินทางเข้าป่าจนเดินทางถึงข้างในป่าจนพบว่าเป็นทางตัน
"ต้องมีทางไปอีกหน่า จะให้จบแบบตันๆ ไม่ได้นะ เรามาช่วยกันขุดถ้ำกันเถอะ สว่าน เครื่องมือพร้อม แล้วเพื่อนมิรุสะ เป็นไงบ้างเนี่ย"
"ฉันเข้าร่างคนดำมีพลั่วเป็นอาวุธด้วย มาทำงานของเรากันเถอะ สร้างเควสโดยการขุดถ้ำนี่แหละ"
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ทำการขุดถ้ำเป็นดันเจี้ยน ไว้ให้คนหัวร้อนผ่อนคลาย และก็ได้รู้จักผู้คนแถวนั้นมากมาย ต่างก็รวมพลังกันสร้างถ้ำขึ้นมา
"ชีวิตเหมือนติดในลูปการทำงานของกรรมกรเลย ต้องอึด อดทนทำงานที่ตัวเองถนัด"
"เขาเกิดมาเพื่อการนี้ ต้องเข้าใจ เราเหมือนเข้ามาจำลองความสมจริงในฝันเลยนะ"
"นี่ฉันฝันอยู่ จริงรึ"
"คงจะให้พวกเราเห็นอกเห็นใจคนทำงานหนักเลยนะ ก็เพื่อพวกเราในอนาคตไงล่ะ"
จากนั้นทั้งหมดก็ขุดเขาจนเป็นรูยาวไปตันที่ชั้นเหล็ก
"ไม่ไหวแล้ว แข็งเหลือเกิน เราขุดไปมากกว่านี้ไม่ไหวแน่"
"ต้องจบภารกิจของเราแล้วล่ะ"
และแล้วก็มีหีบปรากฎเบื้องหน้าเขาที่จุดจบทางตัน
"สมบัตินี่ ใช่มั้ย"
ทั้งคู่ก็เปิดออกดูกลับพบเป็นหีบเปล่าๆ
"ว้า น่าเสียดายที่ในหีบไม่มีอะไรเลย"
"ก็วางไว้ที่เดิมก่อนะกัน"
แล้วทั้งคู่ก็ออกจากถ้ำก็จบการฝันของลากานาเพียงเท่านี้ ตัดกลับมาปัจจุบัน
"สกอร์ๆ ตื่นสิ"
มิรูสะได้ปลุกสกอร์ให้ตื่น
"นี่ฉันยังฝันอยู่รึเปล่าเนี่ย"
"นี่โลกจริงแล้ว พวกเราหลับไปนานมากมั้ย"
"ก็ประมาณ 1 วันเต็มแหละ ดูจากนาฬิกาแล้ว"
"เราลองเข้าถ้ำไปดูหีบสมบัติกันดีมั้ย"
"อืมก็ลองหาถ้ำในความฝันให้เจอละกัน"
จากนั้นทั้งคู่ก็หาทางเข้าถ้ำสำเร็จ
"นี่เหรอที่บรรพบุรุษเราทำไว้ ตอนนี้กลายเป็นเส้นทางท่องเที่ยวไปซะแล้ว
มีติดหลอดไฟตามทางเดินซะด้วย"
"วันนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าซะด้วย ขอเข้าหน่อยล่ะ"
เมื่อทั้งคู่เดินเข้าถ้ำไปเรื่อยก็พบทางแยกมากมายตามประสาถ้ำแหละ
"ต้องมีคนมาขุดเพิ่มแน่ๆ"
"เราลองเข้าซ้ายสุดละกัน"
จึงได้พบกองกระดูกอยู่กอง
"ลางไม่ดีซะแล้วสินะ"
"งั้นกลับไปเข้าถ้ำตรงกลางดีกว่านะ"
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ถอยออกมาแล้วเข้าถ้ำตรงกลางก็พบหีบเหล็กอยู่ใบตั้งอยู่บนพื้น เปิดออกดูก็พบกับเครื่องเล่นเกมมือถือในนั้น พระเอกก็เอาออกมาวิจัย จากนั้นทั้งคู่ก็ออกจากถ้ำกลับบ้านพระเอก
"ต้องมีความลับอะไรซ่อนอยู่แน่กับเครื่องเล่นเกมแฮนเฮลนี่ จากนั้นก็ลองเปิดเครื่องดูพบว่ามีแสงออกจากหน้าจอเป็นภาพโฮโลแกรม 3 มิติ บอกว่า
"สิ่งที่เจ้าเห็นอาจเป็นสิ่งที่เป็นจริงในอนาคต เจ้าพร้อมจะรับชะตากรรมร่วมกันกับเรามั้ย”
"เอาว่ะ พร้อมแล้วก็ลองดูสักตั้ง"
พอกดปุ่มนิวเกมเท่านั้นพลันดึงสติของพระเอกเข้าไปไว้ในเกม
"เกมรัคแมน พร้อมแล้ว เตรียมปฏิบัติหน้าที่"
นี่คือเกมแรกที่พระเอกเล่น
"งั้นชั้นจะคอยเฝ้าร่างนายให้" เสียงจากนางเอกคอยบอกให้ภายในหัว
"นี่เราติดอยู่ในโลกแห่งเกม มิติไหนเนี่ย" พระเอกบ่น
ก็ไม่รู้นิยายเรื่องนี้จะยาวมั้ย ก็รอติดตามช่วงต่อไปล่ะกัน

 

ช่วงที่ 3
"นาย ติดอยู่ในเกม" เสียงของมิรุสะดังเข้าไปในเกมรัคแมนที่สกอร์เล่น
"อือก็คงจะอย่างงั้น ฉันเริ่มโรลเพลย์อีกครั้งแล้วสิเนี่ย เป็นเครื่องเกมที่เขาเรียกว่าใช้เน็นสร้างรึเปล่าเนี่ย"
"ฉันต้องไปแล้ว เตรียมปฏิบัติหน้าที่"
แล้วสกอร์ก็เลือกด่านสโตนแมนเพื่อเล่นเนื้อเรื่องนี้
สกอร์เล่นไปสักพักก็พบว่าโลกแห่งนี้ไม่มีความเจ็บปวดเลยแม้โดนศัตรูโจมตี มีแต่ความเพลิดเพลินเหมาะไว้ให้ซ้อมปฏิบัติหน้าที่จริงเชียว แต่ยังตกรูก็แว้บกลับมาเริ่มใหม่ได้
"ยากจริง เกมอะไรไม่รู้ เกมโอเวอร์ไปหลายรอบแล้วยังไม่ผ่านตัวแรกเลย"
จนเล่นเจอทางลับไปหาแคปซูล
"ด๊อกเตอร์รอนายมานานแล้ว ต้องเข้าคลาสเชนแปลงร่างเป็นชาโดว์อาเมอร์ก่อนนะ ไม่งั้นเล่นไม่จบแน่"
ชาโดว์อาเมอร์ก็คือเกราะดำของรัคแมนต้องกดสูตรจึงใช้ได้
แค่เดินกลับมาทางซ้ายของจอก็กลับศูนย์วิจัยรัคแมนได้แล้วนะถ้ายังไม่พร้อมหนะ ด็อกเตอร์ไว้ส์บอก
จากนั้นรัคแมนก็เดินกลับทางซ้ายของจอภาพตอนเริ่มต้นก็เข้าศูนย์วิจัยรัคแมน ได้ทำการต่อเติมเสริมเกราะให้รัคแมนจนสามารถแปลงร่างเป็นยานบินขนาดเล็กไว้พุ่งชนศัตรูได้ระยะเวลาหนึ่ง พร้อมกับสกิลไต่หน้าผาได้ด้วย มีเกราะสุดยอดแล้วไม่จบก็ให้มันรู้ไป
หลังจากนั้นก็เล่นผ่านด่านแบบฉลุยโดยใช้คลื่นความคิด ส่วนตัวจริงที่กำลังถอดจิตนั่งเล่นเกมอยู่ที่บ้านก็แข็งทื่อขยับแต่นิ้ว
"อืม มันจะเป็นภาระให้ร่างกายรึเปล่านะ ดังนั้นต้องรีบๆ เล่นให้จบแล้ว"
ระบบเฮ้ล ช่วยเหลือจึงดังออกมาจากเครื่องเล่นเกม
"เรามีปุ่มเอ็กสิตอยู่ที่มุมจออยู่นะ ก็คงเซฟสเตทไว้ก่อนออกจากเกมด้วยนะ แล้วพบกันใหม่กับบริการของเรา"
แล้วนายสกอร์ก็กดออกจากเกมแล้วจิตก็กลับเข้าร่างเดิม
"อะ เฮือก นี่ชั้นยังปกติอยู่รึเปล่าเนี่ย"
"เอ้าลองทานไอติมที่ฉันทำขึ้นสิ กันหัวร้อน เล่นเกมไปถึงไหนแล้วล่ะ"
"ก็แปลกดี โลกเรามาถึงขั้นนี้แล้วรึเนี่ย"
"การโรลเพลย์ก็เป็นอะไรที่สนุกดีมาก
อืมขอบใจกับไอติม เค็มๆ อร่อยดี"
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ออกตามสืบที่มาของเครื่องเกมจนพบว่าไม่มีใครรู้เลย จนได้คำตอบจากกระทู้ในอินเตอร์เน็ตว่า
"มันมาจากทวีปมืดหน่ะ เป็นของรางวัลสำหรับนักผจญภัย ใครจะกล้าไปบ่อยเพราะมีแต่เรื่องมืดๆ ทั้งนั้นเลย"
"เราคงจบการผจญภัยไว้เพียงเท่านี้ล่ะ สามารถเข้ามิติโลกแห่งเกมได้แล้ว คงจะพอใจนะ"
"เดี๋ยวเอาไปปรับปรุงรอมก็เอาไว้ซ้อมปฏิบัติหน้าที่ได้แล้วล่ะ"
และแล้วก็มีคลื่นไซเรนดังขึ้นทั่วพื้นที่
"ภัยกำลังมาๆ" เครื่องเกมบอกเตือน
ได้มีเครื่องบินรบไม่ทราบสัญชาติได้บินผ่านแถวๆ เมืองที่สกอร์อยู่
"เราต้องแปลงร่างเป็นรัคแมนไปสู้ป่าวเนี่ย อะเร๊ะ"
แล้วก็จบช่วงที่ 3

 

ต้องเล่นเกมเนอะ ถึงจะอ่านเข้าใจ
เราไม่เคยเล่นเกมเลย
แต่ก็สนุกดีค่ะ

 

ช่วงสุดท้ายแล้วมั้ง

แล้วสกอร์ก็ชูเครื่องเกมขึ้นแล้วบอกออกมาว่า
"เชนกายเป็นรัคแมนเดี๋ยวนี้"
แล้วสกอร์เราก็สามารถแปลงร่างเป็นรัคแมนเกราะดำ
"นี่เป็นภาวะบ้านเมืองระส่ำ ระส่าย มียานบินไม่รู้ที่มา ฉันจะใช้เรลกันข่มขู่มันไว้ก่อนละกัน
เรลกันของนางเอกก็คือการยิงอนุภาคน้ำด้วยแรงดันสูง สามารถระเบิดกลางอากาศได้ด้วย ซึ่งเธอก็ได้ลองยิงดู ทำให้ยานรบไม่ทราบที่มาขับเป๋ออกได้
"ส่วนชั้นจะแปลงร่างเป็นรัคแมนเกราะดำบินตามเครื่องบินนั้นดู เตรียมเปิดโหมดเข้าสู่มิติที่ 5 หรือมิติโลกแห่งเกม
รัคแมนก็ตามไปดูพบว่าเป็นยานบินจากสัญชาติอเมริโกจากฐานบัญชาการทางทะเลจากทะเลแถวนั้น แล้วรัคแมนก็ลงจอดบนเรือ
"พวกคุณเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่"
แล้วยานบินจากอเมริโกก็ลงมาจากยานบิน
"เราเป็นยานบินตรวจสภาพอากาศนะว่ามีอะไรตรงกับที่ดาวเทียมทำนายไว้หน่ะ เราเป็นนายเรืออากาศของคนแถวนี้เอง"
"อาจจะมีการซ้อมรบเป็นเรื่องปกติของคนแถวนี้แหละ"
"เป็นชาวบ้านก็ให้รีบหนีลงบังเกอร์ หรือชั้นใต้ดินในบ้านโดยด่วนหน่ะ"
"แล้วนายจะคอสเพลย์ไปไหน"
"นี่ฉันมีชุดเกราะของจริงด้วย ก็นายเห็นเป็นยังไงล่ะ หลับหรือตื่นอยู่นะเนี่ย"
พลันร่างรัคแมนก็ค่อยๆ หายไปกับอากาศ
"นายสกอร์ตื่นได้แล้ว" มิรุสะบ่นบอกกับนายสกอร์ที่เผลอหรับไปบนตัก
"นี่ฉันแปลงร่างได้ด้วย"
ความเป็นจริงนายสกอร์กำลังฝันซ้อนฝัน เป็นระบบในมิติที่ 5 ที่พบายามเรียงลำดับเหตุการณ์เรื่องแปลกๆ ให้สอดคล้องกับความเป็นจริงอย่างแนบเนียบที่สุดเพื่อจบสงครามเพ้อฝันหรือเรื่องนรกให้เร็วที่สุด
"นี่ฉันฝันไปอีกแล้ว" แล้วยานบินเมื่อกี้ล่ะ
เป็นแค่จรวดกระดาษ ของเล่นเด็กหน่ะ
เห็นตั้งอยู่ในห้องนายนะแหละ
"อ้าวยานบินเด็กเล่นเองเหรอ เสียงไซเรนล่ะ"
"ก็ดังมาจากเครื่องเล่นเกมนายไงล่ะ อย่าเล่นมากเกินขนาดอีกล่ะ"
'ชั้นเข้าสู่มิติโลกแห่งเกมได้งั้นรึ' สกอร์คิด
"เรื่องร้ายๆ ก็คือความฝันในมิติที่ 5 นี่เอง เพราะเรายังไม่พร้อมกับสงครามที่อาจจะมาถึง เราก็ไม่รู้ใจกล้าหน้าด้านทำแบบนั้นไปได้อย่างไร"
"ต้องค่อยๆ ทำความเข้าใจกับมิติที่ 5 นี้ซะแล้ว"
"เอ้าไอติม กันหัวร้อน เริ่มคิดมากอีกแล้วสินะ"
"อืม ก็อร่อยเหมือนเคย"

ชักตันเนื้อเรื่องคิดไม่ออกแล้ว จบช่วงก่อนละกัน

 

เราเคยฝันซ้อนฝัน
เกือบตาย
ที่เขาใหญ่